سخنوران

زبان چیست؟

زبان چیست؟

نظام پیچیده ای که از سه بخش، نظام آوایی،معنایی و دستوری شکل گرفته است که علاوه بر نظام های یاد شده بخش دیگری تحت عنوان واژگان دارد.

مجموعه ای از قواعدی مبتنی بر قرداد لفظ بر معنا.زبان آنگونه پدید آمد که الفاظ و واژگان بر مفاهیم، معانی و هر شی برای نامیدن و گفتن سوار گردید و مناسبات اجتماعی نیز متحمل بر این نوع قرارداد گشت تا قواعد زبانی شکل گرفت و از همین رو هویداست که این رابطه ی الفاظ بر معانی،رابطه ای جعلی ست زیرا نام اشیا هویت واقعی آن ها نیست بلکه صرفا فقط یک قرار داد می باشد و اگر این قرارداد ها وجود نداشتند زبان های متعدد دیگر پدید نیامدند.

واژگان در اصطلاح زبان شناسی یک نظام معنایی ست که پایه های اصلی یا دستوری واژه ها را معین می کند.سخن گویان هر زبانی، علاوه بر مجموعه نظام های آوایی، صرفی، نحوی و معنایی زبان خود؛واژگان آن زبان را نیز در ذهن دارند. در واژگان ذهنی،اطلاع آوایی بر چگونگی تلفظ واژه نظارت می کند؛ در حالی که اطلاعات دستوری ناظر بر چگونگی استفاده از آن در ساخت های دستوری ست.

مهم ترین بخش واژگان دانستن واژه از دیدگاه معنایی ست، زیرا عموما یک واژه می تواند معانی و کاربرد های مختلفی داشته باشد.در واژگان یک زبان، روابط ساختاری، تاریخی و جامعه شناختی موجود میان واژه ها مورد بررسی قرار می گیرد.بخش واژگان زبان لزوما از دگرگونی های فرهنگی و اجتماعی تاثیر می پذیرد؛ و به همین دلیل بیش از هر بخش دیگر زبان تغییر می کند.

هرچه فرهنگ و تمدن یک جامعه پر تحرک تر و پویاتر باشد، واژگام زبان آن نیز به همان مراتب دچار دگرگونی و تحول بیشتری خواهد بود.

بخش واژگان هر زبانی بیش از بخش های دیگر آن در معرض تغییر و تحول و دگرگونی ست، زیرا هر زبان از طریق واژگان خود به فرهنگ و تمدن جامعه ی خود و سپس به کل فرهنگ بشری می پیوندد و لذا بخش واژگان بیش از دیگر بخش های زبان از انواع تغییر فرعنگی، هنری، علمی و صنعتی تاثیر می پذیرد.

تقریبا برای اکثر زبان های دنیا،واژگان با هدف استفاده در کاربردهای خاص یا عمومی وجود دارد.نوع دانش ذخیره شده در واژگان به کاربردی که برای آن منظور فراهم شده است،وابسته است.

در واژگان ذهنی زبان برای هر واژه سه نوع اطلاعات ذخیره می گردد:

1-اطلاع آوایی: ناظر بر چگونگی تلفظ واژه

2-اطلاع دستوری:ناظر بر چگونگی استفاده از آن در ساختارهای دستوری

3-اطلاع معنایی:ناظر بر معانی واژه مزبور

تاریخ دانش زبان شناسی را به معنی "مطالعه تخصصی زبان" تا کتاب دستور سانسکریت نوشته ی پانینی هندی عقب ببرند.پانینی در سده ی پنجک پیش از میلاد، دستور زبان بسیار پیشرفته ای برای زبان سانسکریت نوشت.اما زبان شناسی به مفهوم مدرن آن با انتشار کتاب "دوره ی زبان شناسی عمومی "نوشته ی "فردینان دوسوسور"آغاز شد. دوسوسور بین مطالعات زبانی همزبانی و در زمانی تمایز قائل شد و بر مطالعه ی نظام زبان تاکید کرد.پس از آن نظریات "نوام چامسکی" انقلابی در این رشته به وجود آورد و باعث پیدایش "دستور زایشی" شد. او با انتقاد شدید از روانشناسی رفتارگرا، که یادگیری زبان را نوعی تقلید رفتاری می دان، با ارائه شواهدی، ناکارآمدی های چنین دیدگاهی را نشان داد. او معتقد است اوصول و خصوصیات زبان در انسان ذاتی است و کودک زبان را یاد نمی گیرد بلکه فرا می گیرد.

به عبارت دیگر، نخوه ی فراگیری زبان به صورت ارثی و ژنتیکی در مغز برنامه ریزی شده است و محیط پیرامون کودک تنها نقش محرک را برای فراگیری زبان مادری ایفا می کند.کودک، مجموعه ی محدودی از اطلاعات را از محیط زبانی خویش می گیرد و خود قادر است ترکیبات جدیدی را ابداع کند.


 

 

تمامی حقوق مادی و معنوی این وب سایت نزد موسسه سخنوران محفوظ می باشد .